با پیشرفت علوم هواشناسی 🌦️ و فیزیک ابرها ☁️ در قرن بیستم، روش‌های نوینی برای کنترل و کاهش خسارت تگرگ مطرح شدند. در این دوران، تمرکز از «صدا و شوک» به سمت دخالت علمی در ساختار ابرها تغییر یافت — نقطه‌ی عطفی در تاریخ فناوری‌های ضدتگرگ.

❄️ آغاز بارورسازی ابرها – دهه ۱۹۴۰

در نوامبر ۱۹۴۶، دانشمند آمریکایی وینسنت شافر (Vincent Schaefer) آزمایشی تاریخی انجام داد. او در این آزمایش، مقداری دی‌اکسید کربن جامد (یخ خشک) را درون ابری فوق‌سرد رها کرد و مشاهده نمود که بلورهای یخ کوچک تشکیل می‌شوند. این کشف، به‌عنوان نخستین نمونه‌ی موفق از بارورسازی مصنوعی ابرها شناخته شد. 🌨️🔬

روش شافر بعدها الهام‌بخش پروژه‌های متعددی برای افزایش بارش باران و برف شد و زمینه‌ساز پژوهش‌های ضدتگرگ در کشورهای مختلف گردید.

🌪️ استفاده از یدید نقره (AgI) در پروژه‌های زمینی

در دهه‌های بعد، پژوهشگران دریافتند که ماده‌ای به نام یدید نقره (Silver Iodide) می‌تواند همانند هسته‌های طبیعی یخ عمل کند. بنابراین، در پروژه‌های متعددی تلاش شد تا ذرات یدید نقره به درون ابرها تزریق شود تا فرآیند تشکیل تگرگ‌های بزرگ متوقف گردد.
این روش تا امروز نیز در برخی کشورها از جمله روسیه، چین، آمریکا و ایران به‌عنوان یکی از پایه‌های فناوری بارورسازی ابرها مورد استفاده قرار می‌گیرد. ⚗️💨

🇨🇦 پروژهٔ معروف آلبرتا (Alberta Hail Project)

یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های علمی در زمینه مقابله با تگرگ، پروژه آلبرتا در کانادا بود که بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۸۵ اجرا شد. هدف این پروژه، بررسی ساختار طوفان‌های تندری و طراحی روش‌های دقیق برای مهار تگرگ بود.
در این طرح از هواپیماهای تحقیقاتی، رادارهای جوی و داده‌های بالون‌های هواشناسی استفاده می‌شد. نتایج آن پایه‌گذار بسیاری از روش‌های مدرن امروزی در پیش‌بینی و کنترل تگرگ شد. 📡🛰️

🇺🇸 ایالات متحده و پژوهش‌های دهه ۱۹۷۰

در آمریکا نیز پروژه‌های گسترده‌ای برای بررسی اثربخشی بارورسازی ابرها انجام شد. در دههٔ ۱۹۷۰، مؤسسه Illinois State Water Survey گزارش جامعی از این مطالعات منتشر کرد که در آن علاوه بر برخی موفقیت‌ها، به چالش‌های مالی، دشواری کنترل شرایط جوی و نتایج غیرقطعی نیز اشاره شده بود. 💵⚠️

🇦🇷 پروژهٔ ضدتگرگ در آرژانتین

در کشور آرژانتین، به‌ویژه در استان مندوزا (Mendoza)، از سال ۱۹۵۹ برنامه‌ای برای مقابله با تگرگ آغاز شد. این طرح شامل استفاده از ژنراتورهای زمینی و عملیات بارورسازی ابرها بود. با وجود سرمایه‌گذاری گسترده، نتایج قطعی و علمی مبنی بر اثربخشی کامل به دست نیامد، اما تجربه‌ی ارزشمندی در زمینه مدیریت طوفان‌ها فراهم کرد. 🇦🇷🌧️

🔎 جمع‌بندی

این دوران را می‌توان «دورهٔ گذار از تجربه به علم» نامید. انسان در قرن بیستم یاد گرفت که برای مقابله با تگرگ، باید ماهیت فیزیکی ابرها و دینامیک جو را بشناسد، نه فقط به انفجار و صدا متکی باشد.
هرچند بسیاری از پروژه‌ها با مشکلات مالی، اجرایی و علمی روبه‌رو شدند، اما همین تلاش‌ها مسیر را برای توسعه فناوری‌های مدرن ضدتگرگ در قرن بیست‌ویکم هموار ساخت. 🚀🌦️